‌ ‌‌ کارگاه #مدیریت_استرس همین الآن در سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان با حضور کارمندان باحال و اهل آموزش #بیرجند

. #سلام كردن براي بسياري از #كودكان يك كار سخت و ترسناك است. كودكي كه به زور بغل شده به زور #بوسيده شده اعتمادي به بزرگسالان اطرافش ندارد هنگام حضور در جمع بشدت #مضطرب و#خجالت_زده خواهد شد. اگر اطرافيان به كودك فشار بياورند كه "سلامت كو؟ گربه سلامتو خورده، سلام كن، بيا اينجا ببينم بي ادب..."تنها اعتماد كودك را ازبين خواهند برد. اگر هميشه شما به فرزندتان سلام كنيد يا از او تشكر كنيد و با بازي به او سلام كردن را بياموزيد فرزندتان اجتماعي خواهد شد درغير اينصورت فرزندتان بيشتر و بيشتر تلاش براي فرار از روابط اجتماعي خواهد داشت. #ارتباط_موثر #ارتباط_با_کودک #خانواده#والدین_آگاه #عشق #تربیت#تربیت_جنسی #تربیت_جنسی_کودکان #فرزندپروری #عالیه_هیبتی #بیرجند

#مادر#مادر_بد_اخلاق #تربیت_فرزند #تنبیه#اعتماد_به_نفس_کودک #کودکی #اینده #عزت_نفس #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

. بابا جونم... میدونی که هر روز فقط یک ساعت با من بازی کنی، من احساس ارزشمند بودن میکنم؛ اعتماد به نفسم میره بالا و میتونم توی #سن_بلوغ که سوالای زیادی برام پیش میاد، از شما بپرسم... اگه با من بازی نکنی و دستت رو برای ارتباط داشتن با من دراز نکنی من هم وقتی بزرگتر بشم، همش ازت خجالت میکشم، میترسم، و دور میشم ... اون وقت نیای به مامانم بگی: "تقصیر توئه که بچه مون با من دوست نیست و حرف نمیزنه" بهترین دوستم، بابا جونم... من الان به دوست نیاز دارم تا بتونم وقتی بزرگتر شدم روی دوستیت حساب کنم... من که تفاوت کفش مارک و غیر مارک رو نمیفهمم؛ ولی تفاوت بابای مهربون و با حوصله رو با بابای بد اخلاق و بی حوصله رو خیلی خوب حالیم میشه... بعد نگی کسی به ما نگفت! بفرستید برای همه ی باباهای درجه یک😉 #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #پدر_دختری #پدرومادر #پدر_پسری #خانواده#تربیت_فرزند #فرزند_پروری

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده