🍛 کار های خانه، فقط وظیفه ی مادر نیست. هر کدام از ما به عنوان عضوی از خانه، در قبال کارهای خانه مسئولیم. ظرف شستن، تمیز کردن و مرتب کردن کارهای کوچکی است که هر کدام از ما باید در خانه انجام دهیم. اما بچه ها یک شبه به این کار‌ها عادت نمی کنند. چه باید کرد؟ ‌‌ دخترهای چمرانی، هر روز بعد از ناهار، خودشان ظرف های غذایشان را می شویند. بچه ها از اینکه مسئولیت یک کار را به آنها بسپارید و به آنها اعتماد کنید، لذت می برند. این کوچک ترین کار، برای تمرین مسئولیت پذیری و انجام کارهای خانه می تواند باشد. ‌‌ مربی: منیره سادات امامی ‌‌ به نظر شما چه کارهایی دیگر می توان انجام داد تا بچه ها در کارهای خانه، همکاری کنند؟ ‌‌ #کلاس_دومی_ها #مسئولیت_پذیری #کار_خانه #کودک_مسئولیت_پذیر #چمرانی_ها #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران

. وقتی دخترها از دلتنگی ها، خاطرات و دوست داشتنی هاشون میگن...😊❤👆🏻 . اینبار ادبستان دخترانه ی شهید چمران رو از نگاه دخترهای چمرانی ببینید و بشنوید...🤗 . تو این روزها بیشتر از هروقت دیگه ای دلتنگ شور و هیاهوی بچه ها و حضور قشنگ شون، دورهمی ها و جشن هایی هستیم که یک ساله مجازی شده... اما هنوز هم به آینده ی زیبای بچه ها که تو راهه و قراره کنارهم دیگه بسازیم، امیدواریم....😇 . پ.ن: فیلمبرداری بدون هماهنگی قبلی با بچه ها صورت گرفته و خود دخترها نوع پوشش شون جلوی دوربین رو انتخاب کردند🌸 . #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران #دختران_چمرانی #مصاحبه#آموزش_مجازی #خاطره#دلتنگی_مدرسه #مدرسه_دخترانه

📝🖤 امام نشانه‌ها ‌‌‌. ‌ 📝 هر حرفی شأن و جای‌گاهی دارد، که کم‌تر به آن توجه می‌کنیم. اگر حروف را صداهای بی‌اثری قلم‌داد کنیم، که جز نحوه‌ی گفتنشان تفاوتی ندارند، در ظاهرشان باقی می‌مانیم و خوب آن‌ها را نمی‌شناسیم. این ظلم در حق حروف است. ‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌.‌‌‌ ‌‌‌📝 حروف *" ا "* ، *" م "* و *" م "* از صداهای اصلی کلمه‌ی مادر در بسیاری از زبان‌های زنده‌ی دنیا است؛ زیرا نوزادی که بلد نیست، حرف بزند، برای جلب توجه مادرش این صداها را از دهانش بیرون می‌دهد؛ البته نه به‌شکل آگاهانه؛ بلکه به‌صورت طبیعی و فطری. ‌‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌ 📝پ.نوشت: تلاش های یک معلم کلاس چهارمی برای طراحی پروژه ای مرتبط با مفهوم امام . استفاده از حروف و ترکیب آن با نقاشی یکی از بستر های خوب برای طراحی است، و داشتن موضوعی مهم و بزرگ این بستر را تاثیرگذار تر می کند. .‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌#امام_نشانه_ها #پروژه #امام #صدا #نشانه #حرف #نقاشی #نقاشی_با_حروف #یک_معلم_چمرانی #کلاس_چهارمی_های_هنرمند

تاریخچه ۱۳ آبان رو برای بچه ها بگیم؟ چه جوری؟🤔👆🏻 . حالا که نزدیک ۱۳ آبان هست.... لزومی داره بچه ها علت این روز ویژه رو بدونند⁉️ . .✅نکته ای که باید بهش توجه کنیم اینه که دونستن تاریخچه ی این روز بزرگ به شکل گیری هویت ملی_میهنی بچه ها کمک میکنه و در کنار جشن و هدیه دادن بهشون، خوبه که تاریخ هم با زبان ساده و کودکانه و البته با استفاده از قصه برای بچه ها تعریف کنیم😇 . ⭕این پست رو ذخیره کنید و منتظر پست های بعدی باشید که پیشنهاد فعالیت داریم😉 . 🌱راستی برای معلم ها و والدین دغدغه مند هم بفرستید تا از برنامه هامون جا نمونند🤗 . #۱۳آبان #روز_دانش_آموز #انقلاب_اسلامی #تاریخ_وطن#تاریخچه_انقلاب#دانش_آموز #میهن_دوستی#هویت_ملی_میهنی #چمران_فقط_یک_مدرسه_نیست

🎉 💡 پیشنهاد شماره چهار برای بزرگتر ها ‌ ✅ خیلی ها تو این ایام برای بچه ها جشن می گیرند یا بچه ها رو همراه خودشون به جشن می برند. خیلی فکر خوبیه..‌. ‌ 🚫🚫 فقط یادمون باشه که برخی کارها رو نباید انجام بدیم: ‌ 🚫 بچه ها نمی تونند مدت زمان زیادی در مجالس بزرگتر ها بمونند. باید برای بچه ها برنامه های جدا گانه ای در نظر گرفت. ‌ 🚫 جشن بچه ها متفاوته. پس اگر برنامه ای براشون دارید، کودکانه عمل کنید. بچه ها نمی تونند مدت زیادی یک جا بنشینند. ‌ 🚫 بچه ها نمی تونند فقط به صحبت های شما گوش بدن و یا مولودی بزرگتر هارو تکرار کنند و دست بزنند. ‌ 🎉جشن ها و برنامه هامون باید کودکانه باشه! ‌ ✨قبول باشه ازتون✨ ‌ #جشن_بزرگ #عید_امیر #برکه_رنگین_کمونی #عید_غدیر #من_کنت_مولاه_فهذا_علی_مولاه #عید_ولایت #کودک #شیعه #عید_شیعیان

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت دوم . جنگ تمام شد. مملکت داشت نفس راحتی می کشید. در بین نفس های بریده بریده ی مردم، ما دختران دهه شصتی به سن مدرسه رفتن رسیدیم. خانواده هایمان که با کلی زحمت ما را تا آن‌سن بزرگ کرده و به سرانجام رسانده بودند ماندند در چند راهیِ انتخاب مدرسه های جورواجور. مدرسه های دولتی کماکان مورد توجه بود، مدارس شاهد خیلی سر زبانها افتاده بود و کم کم زمزمه های تاسیس غیر انتفاعی ها، نمونه دولتی ها و فرزانگان هم در جامعه پیچیده بود. . من خودم دوران ابتدایی را در مدرسه شاهد گذراندم. مدرسه ای که در هر کلاس فقط چند نفر بودیم که پدر داشتیم. اینقدر تعداد بچه های شهدا زیاد بود که آدم از پدر داشتن خودش همیشه خجالت زده بود. غم های دوستانمان، زندگی متفاوتشان و خاطراتی که در عالم بچگی می شنیدیم باعث شده بود خیلی هم بچه نمانیم. هنوز هم قیافه آن بچه ها و خاطراتشان به وضوح در ذهنم مانده. ما در مدرسه قانون هایی داشتیم که لازم الاجرا بود. به طور مثال بالشت های کوچکی همراه خودمان به مدرسه برده بودیم و باید بعد از ساعت ناهار بالش را روی نیمکت گذاشته و می خوابیدیم. هرچقدر الان دنبال فرصتهای چند دقیقه ای برای خواب هستیم در کودکی از هر فرصتی که منجر به خواب میشد بیزار بودیم و در نتیجه باعث ناراحتی معلممان میشدیم. نمونه دیگری از این قانونها این بود که باید مقنعه هایمان را در می آوردیم و حتما هم تل سفید رنگی روی موهایمان میزدیم. غیر از دیدن ناخنها، چک کردن سر و وضع ظاهری هر روز تلها هم چک میشدند و اگر یادمان رفته بود توبیخ میشدیم. در حیاط مدرسه نباید خیلی می دویدیم یا کارهای عجیب و غریب می کردیم. یک بار نمیدانم چه اتفاقی افتاده بود که گفتند مدیر مدرسه حیاط رفتن را ممنوع کردند. معلمها از هر کلاس چند نماینده انتخاب کردند و در یک مدل کمی نمایشی ما را به دفتر مدیر بردند که از ایشان عذرخواهی کنیم. این افتخار را داشتم که یکی از نمایندگان باشم.من خودم قیافه مدیر را تا قبل از آن خیلی ندیده بودم و دفترش در عالم بچگی به نظرم خیلی با ابهت آمد. خلاصه با جملاتی که یادمان داده بودند عذرخواهی کردیم و ایشان بچه ها را بخشیدند. . ادامه مطلب در کامنت اول 👇