. یادش بخیر یه خونه ی پارچه ای که ساعتها وقتمونو اون تو میگذروندیم وگاهی فکر میکردیم زدیم به دل جنگل وقراره اونجا کمپ کنیم بعضی روزها هم وقتی غرق دنیای کودکانه مون بودیم مامان چادر کنار میزد و با یه بشقاب میوه میگفت مهمون نمیخواین؟ برای اینکه فرزندتون سالها بعد درست مثل امروز و این لحظه یاد این حس فوق العاده بیوفته ،میتونین با هم یه گوشه ی دنج درست کنید مهمترین نکته برای ساختن این گوشه دنج با بچه ها اینه که بهشون آزادی عمل بدین و اجازه بدین با هر وسیله ای که میتونن به سلیقه خودشون تزئینش کنن درست مثل خودتون وقتی بچه بودین😉😊 #کودکانه #گوشه_دنج_خانه #فرزندپروری #ارتباط_با_کودک #عالیه_هیبتی_روانشناسی_کودک

. فردا ساعت۸ منتظر حضور سبزتون در سالن ذوالفقار سازمان مدیریت و برنامه ریزی واقع در خیابان محلاتی(پشت دیوار یخی) هستم. ممنونم که برای خودتون وقت گذاشتید و ثبت نام کردید #کارگاه#کارگاه_فرزند_پروری_بیرجند#۱۹_دی۱۳۹۸

ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻲ ﺧﺒﺮﻳﻢ ﻛﻪ 30 ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﻓﻌﺎﻝ ﻣﻲ ﻧﺎﻣﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﻨﻴﻢ، ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﺨﺮﺏ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﮔﻮﺍﺭﺵ ﺳﺎﻟﻤﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺍﻣﺮﻭﺯﻱ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻀﻞ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ، ﺩﭼﺎﺭ ﻳﺒﻮﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ. * ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺛﺮ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎﻱ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺭﻭﻱ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺷﻜﻞ ﮔﻴﺮﻱ ﺷﺒﻜﻪ ﻋﺼﺒﻲ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻫﺎﻱ ﺳﻴﻨﺎﭘﺴﻲ ﺯﻳﺮ 12 ﺳﺎﻝ ﺷﻜﻞ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﺒﻜﻪ ﻋﺼﺒﻲ ﻛﻤﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﭘﺲ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. * ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ. ﺑﭽﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ. ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮﻑ ﮔﻮﺵ ﻛﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ. ﻫﻮﺵ ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﻭ ﻫﻮﺵ ﺧﻼﻕ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﻮﺩک ﺷﻜﻞ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ. #فرزندپروری_مثبت #تربیت_صحیح_فرزند #کودک_ونوجوان #مهارتهای_حرکتی#تقویت_هوش_کودک #شبکه_ی_عصبی#بچه_های_باهوش#هوش_هیجانی #هوش_شناختی#خلاقیت#والدین_سمی #والدین_آگاه #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند

. شما به من بگویید چه کنم ؟ به نظر شما ازاین آدم جداشوم ؟ نظر شما درمورد انتخاب این رشته چیست؟ فکر می کنیدمن باید دست به مهاجرت بزنم یا نه ؟ هرچه فکر می کنم نمی دانم بالاخره بین این دو خواستگار کدام را انتخاب کنم.شما به من بگویید کدام بهتراست. اینها درخواستهایی هستند که ما روانشناسان بارها درکار روزانه خود از مراجعین می شنویم وازما می خواهند به آنها " راهکار" نشان دهیم .آیا به راستی کار روانپزشک ،روانشناس ومشاور ارایه راهکاراست؟ هدف روان درمانی هدایت فرد به سوی مسیری است که درآن بتواند سررشته زندگی اش را به دست گیرد ودست به انتخاب بزند . انتخاب کاری دشوار وهراس از پیامدهای آن تردید افرین واضطراب زا است. پس همگی ما این تمایل را در درون داریم که کاش کسی دیگر دست به کار شود واین بار را از دوشمان بردارد. اما همین توان انتخاب است که مرز میان کودکی و بلوغ ، وابستگی واستقلال وروان نژندی وسلامت روان را ترسیم می کند. درمانگر چراغی را می ماند که با روشن کردن مسیرپیش روی مراجع به او کمک کند تا مناسبترین مسیر را برای خود انتخاب کند . هیچ مسیری عاری از عوارض وجنبه های منفی نیست وانسان سالم را با درنظر گرفتن جمیع جهات دست به انتخاب می زند ومی داند که تضمینی برای موفقیت بی قید وشرط وجود ندارد .او مسئولیت انتخاب خودرا می پذیرد وعوارض انرا نیز به عنوان جزیی اجتناب ناپذیر از مسیر به جان می خرد. نشان دادن راه نه تنها کمکی به مراجع نیست بلکه مانع استفاده او از ظرفیتهای بالقوه خود، افزایش ظرفیت تصمیم گیری اش ورسیدن او به بلوغ شخصیتی لازم می شود.درمانگر با استفاده از دانش وتجربه خود داده های لازم را برای تصمیم گیری فراهم می کند اما درنهایت این خود مراجع است که گام آخر را بر می دارد انتخابی که آگاهانه وبراساس مشاهده جنبه های مثبت ومنفی آن صورت گیرد.صرف نظر از اینکه مورد پسند درمانگر باشد یا نباشد قابل احترام است. گاهی نیز اصرار به تصمیم گیری از سوی درمانگر یا دیگری نوعی دفاع روانی است تا اگر درآینده هدف موردنظر تحقق نیافت انگشت اتهام به سوی فرد تصمیم گیرنده نشانه رود وچنین گوید که تو گفتی. #مشاوره #درمان #رواندرمانی #روانشناسی #مرکز_مشاوره #موفقیت #همدردی #سلامت_روان #فرزندپروری #عالیه_هیبتی #بیرجند_شهر_من

کودکی‌ام را که مرور می‌کنم، قشنگ ترین قسمت‌های آن، تعطیلاتِ آخرِ هفته بود. پنج‌شنبه‌هایی که با اشتیاقی عمیق، سمتِ خانه می‌دویدیم و در سرمان هزار و یک برنامه برای این یک روز و اندی بود. و چه بی‌هزینه شاد بودیم و چه پر شور و جانانه می‌خندیدیم! برای بچه‌هایِ امروز نگرانم... نگرانم از ذوقی که برای تعطیلاتِ آخرِ هفته‌هایشان ندارند، از کبرایِ قصه که تصمیمش را گرفت و تویِ همان روزها و حوالیِ دلخوشی و بارانِ بی‌شیله‌ی کودکیِ ما، خودش را جا گذاشت، از کوکب خانمی که دیگر نیست، و چوپانِ دروغگویی که شاید یک شب که ما حواسمان نبود، گرگ‌ها آمدند و همراهِ ترس‌هایِ کودکیِ ما، او را دریدند. امروز بچه‌ها ساده نیستند! همه‌چیز را می‌فهمند، هیچ غولی را باور ندارند و از هیچ دیوی هم نمی‌ترسند. و من از این ساده نبودن، و من از این نترسیدنِشان، می‌ترسم... ما کودکانگی و لبخند را در کودکیِ خودمان جا گذاشتیم، ما خودمان را و دلخوشی‌هایِ ساده‌ی خودمان را ادامه ندادیم! و حالا ما مانده ایم و کودکانی که "کودکانه" نمی‌خندند، که اشتیاقی برایِ هیچ‌چیز ندارند، که حواسشان به نوساناتِ ارز هست و تمامِ اخبارِ ریز و درشتِ روز را می‌دانند، کودکانی که زودتر از چیزی که فکرش را می‌کردیم، بزرگ شده‌اند... و من از این بزرگ شدن‌هایِ بی‌مقدمه می‌ترسم! #نرگس_صرافیان_طوفان #کودکی#خاطرات #تعطیلات_آخر_هفته #اشتیاق #ترس#دلهره#دلخوشی #بزرگ_شدن #پنجشنبه

#عصبانیت #والدین_سمی #مادر_عصبانی_نباشیم #کودک #نوجوان#کنترل_خشم#خشونت#نه_به_خشونت #داد_زدن #فرزندپروری #فریاد_کشیدن #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند