تو مکالمه‌های روزمره خیلی اوقات پیش میاد آدما بی‌مهابا در حضور خواهرا و برادرا به مادر میگن: «وای فلانی دختر کوچیکت، چقدر شبیه خودت شده و خوشگل‌تره ... » «رنگ چشمای پسرت خیلی قشنگه، با مال خواهرش چقدر فرق داره...» یا به خود بچه میگن «تو چقدر سیاهی، سیاه زغالی» . زیبایی همیشه چشم نوازه و توجه آدما رو به خودش جلب میکنه. اما زیبایی جنبه‌های مختلف داره و فقط تو برو رو و رنگ چشم و ابرو خلاصه نمیشه. زیبایی در نحوه رفتار آدم هم تعریف میشه. خواهر برادرها به خودی خود در موقعیت مقایسه هستن و بنا به شرایط باید قبول کنن که خیلی چیزهاشون رو باید با هم شریک باشن، من جمله توجه والدین. حالا اگر محیط پر از مقایسه شدنهای ناعادلانه هم باشه، بچه‌ای که مورد بی‌توجهی قرار گرفته حرصش درمیاد، کلی غصه می‌خوره، حس بدی نسبت به بودنش پیدا می‌کنه و اعتماد به نفسش پایین میاد. ضمنا رابطه‌اش با خواهر یا برادرش تحت‌الشعاع قرار می‌گیره و ممکنه خیلی ازش بدش بیاد یا حتی برعکس ممکنه فکر کنه چون اون از من بهتره پس مستحق چیزای بهتریه. ممکنه خجالتی، ناسازگار، غرغرو و یا پر تحرک و بیقرار بشه و دلش بخواد مثل بچه کوچیک‌تر رفتار کنه . هر بچه‌ای زیبایی منحصربفرد خودشو داره. پس در تعریف از بچه‌ها سعی کنین تو هر کدوم نقطه قوت‌شو پیدا کنین و بهش بگین. 🔼مدام تاکید نکنین کی «... ترین» هست. 🔼اگر تو محیط با همچین تعریفایی مواجه میشین شما خودتون نقش ترمیمی رو ایفا کنین و بگین: نظر لطف شماست. اما بچه‌های من هر کدومشون زیبایی خاص خودشونو دارن و ما تو خونه خوشگل‌ترین نداریم. 🔼بعد چنین اتفاقی با فرزندتون حرف بزنین و همینطور در خلوت با اون فردی که چنین مقایسه‌ای رو انجام داده صحبت دوستانه بکنین و خواهش کنین از چنین مقایسه‌ای پرهیز کنه . 🔼مهم‌ترین راه مقابله با صدمات ناشی از چنین برخوردی اینه که محیط خونه غنی از عشق و توجه و مراقبت باشه. به هر حال یک واقعیتی وجود داره و اون اینه که یه بچه ممکنه ظاهر دلنوازتری داشته باشه. اما اگر بچه‌ها تو خونه مورد توجه صحیح قرار بگیرن، از درون به خودشون مطمئن‌تر خواهند بود و مقایسه‌های نادرست بیرونی کمتر بهشون آسیب می‌زنه. بچه‌ها بیشتر از چیزی که ما فکر می‌کنیم متوجه می‌شن. باید کمکشون کنیم بخش‌های خوب خودشونو پیدا کنن و بهش افتخار کنن. زیبایی خیلی خوبه اما دلیل برتری نیست. شما در چنین مواردی چه واکنشی دارین؟ آیا چنین مقایسه‌هایی شما رو هم آزار داده؟ #فرزند_پروری #والدین_سمی #مقایسه #کودک#نوجوان#آسیب_های_کودکی #خطاهای_فرزندپروری#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

#خدا #خدایا_خیلی_دوست_دارم #ترس_کودک #والدین_آگاه #تربیت_کودک #فرزندپروری #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #اضطراب_کودک #روانشناسی_کودک

#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده ##تجاوز_به_کودک #فرزندپروری #تربیت_کودک #روانشناسی_کودک #نوجوان #فرزند_پروری #بیرجند

ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻲ ﺧﺒﺮﻳﻢ ﻛﻪ 30 ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﻓﻌﺎﻝ ﻣﻲ ﻧﺎﻣﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻭ ﻋﻤﻖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﻨﻴﻢ، ﻧﻴﺮﻭﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻱ ﻣﺨﺮﺏ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﮔﻮﺍﺭﺵ ﺳﺎﻟﻤﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺍﻣﺮﻭﺯﻱ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻀﻞ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ، ﺩﭼﺎﺭ ﻳﺒﻮﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ. * ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺛﺮ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎﻱ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺭﻭﻱ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺷﻜﻞ ﮔﻴﺮﻱ ﺷﺒﻜﻪ ﻋﺼﺒﻲ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻫﺎﻱ ﺳﻴﻨﺎﭘﺴﻲ ﺯﻳﺮ 12 ﺳﺎﻝ ﺷﻜﻞ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﺒﻜﻪ ﻋﺼﺒﻲ ﻛﻤﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﭘﺲ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. * ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ. ﺑﭽﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ. ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺮﻑ ﮔﻮﺵ ﻛﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ. ﻫﻮﺵ ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﻭ ﻫﻮﺵ ﺧﻼﻕ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﻮﺩک ﺷﻜﻞ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ. #فرزندپروری_مثبت #تربیت_صحیح_فرزند #کودک_ونوجوان #مهارتهای_حرکتی#تقویت_هوش_کودک #شبکه_ی_عصبی#بچه_های_باهوش#هوش_هیجانی #هوش_شناختی#خلاقیت#والدین_سمی #والدین_آگاه #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند